გამომცემლობა „პალიტრა L“-ის პროექტი „ლურჯი ოკეანე“ ქართველი მკითხველისთვის უკვე დიდი ხანია ასოცირდება ბიზნეს სტრატეგიების, პერსონალური ეფექტიანობისა და მართვის ხელოვნების მოწესრიგებულ, სტრუქტურირებულ სამყაროსთან. ეს არის სივრცე, სადაც ბრაიან თრეისი გვასწავლის მიზნების დასახვას, სადაც „Rework“ გვიხსნის გზას ცრურწმენებისგან თავისუფალი ბიზნესისკენ და სადაც დევიდ ალენი გვიმარტივებს საქმესთან გამკლავების ხელოვნებას. ამ პრესტიჟულ, რაციონალურ და გაწონასწორებულ ლიტერატურულ ფლოტილიაში დევიდ გოგინსის „ვერ გამტეხ“, ეკა აბაშიძის თარგმანით, შემოდის არა როგორც მორიგი იალქნიანი გემი, არამედ როგორც ამოფრქვევისთვის გამზადებული წყალქვეშა ვულკანი.
ეს წიგნი არღვევს სერიის კონვენციურ ჩარჩოებს. ის არ გთავაზობთ ფორმულებს, დიაგრამებსა და ხუთსაფეხურიან გეგმებს. ის არ ცდილობს, შაქრის ფხვნილი მოაყაროს წარმატების მწარე გზას. პირიქით, გოგინსი იღებს ამ შაქრის ფხვნილს, ფეხქვეშ თელავს და გვაიძულებს, გავსინჯოთ ნედლი, პირველყოფილი, სისხლისგემოიანი რეალობა. ეს არ არის კლასიკური მემუარი და არც ტრადიციული თვითდახმარების სახელმძღვანელოა. ეს არის ცეცხლში ნაწრთობი აღსარება, ადამიანის დოკუმენტური ქრონიკა, რომელმაც საკუთარი თავი ჯოჯოხეთის შვიდივე წრეში გაატარა და იქიდან არა უბრალოდ ცოცხალი, არამედ ფენიქსზე უფრო მტკიცე და მიზანდასახული დაბრუნდა.
წიგნის უნიკალურობა მის სტრუქტურაშიც ვლინდება. ეს არის ჰიბრიდული ნარატივი, სადაც გოგინსის ცხოვრების შემზარავი და შთამაგონებელი ეპიზოდები ორგანულად ერწყმის პრაქტიკულ „გამოწვევებს“ – სავარჯიშოებს, რომლებიც მკითხველს აიძულებს, თეორია პრაქტიკაში გადაიტანოს და საკუთარ თავზე გამოსცადოს „გოგინსიზმის“ ფილოსოფია. ეს არ არის წიგნი, რომელსაც პასიურად კითხულობ; ეს არის ინტერაქტიული პროცესი, დიალოგი საკუთარ შინაგან დემონებთან, რომლის მოდერატორიც თავად გოგინსია. ის არ გვეუბნება, რა ვიფიქროთ; ის გვიჩვენებს, როგორ ვაიძულოთ საკუთარი გონება, იმუშაოს ჩვენს სასარგებლოდ და არა ჩვენს წინააღმდეგ.
ნედლი მადნიდან ფოლადამდე: ტრავმის, როგორც საწვავის, მეტაფიზიკა
იმისათვის, რომ გავიგოთ გოგინსის ფილოსოფიის არსი, პირველ რიგში, უნდა ჩავიდეთ იმ პირველყოფილ ქაოსში, რომელმაც ის შექმნა. მისი ბავშვობა არ იყო უბრალოდ რთული; ეს იყო ფიზიკური და ფსიქოლოგიური წამების უწყვეტი კასკადი. მამის მხრიდან განცდილი სასტიკი ძალადობა, რასიზმის დამამცირებელი სიმწარე, სწავლის უნარის პრობლემები, სიღარიბე და, საბოლოოდ, კლინიკური სიმსუქნე – ეს იყო ის ინგრედიენტები, რომლებიც, წესით, ადამიანის სულის სრულ განადგურებას უნდა უზრუნველყოფდეს. გოგინსი ამ თავებს აღწერს არა მსხვერპლის პოზიციიდან, არამედ როგორც ანატომი, რომელიც ცივი გონებით კვეთს საკუთარ წარსულს, რათა იპოვოს ტკივილის პირველწყარო.
სწორედ აქ ვლინდება მისი ფენომენის პირველი გასაღები: ის არ გაექცა ტრავმას, არ დამარხა ის ქვეცნობიერის ბნელ სარდაფებში. მან ის აქცია საწვავად. მან გააცნობიერა, რომ ტკივილი, რომელსაც ვერ აკონტროლებდა, შეიძლება გამხდარიყო ენერგიის წყარო იმ ტკივილისთვის, რომელსაც თავად აირჩევდა – ფიზიკური ვარჯიშის, თვითდისციპლინისა და საკუთარ თავზე დაწესებული გამოცდების ტკივილისთვის. ეს არის ალქიმიური პროცესი: ტყვიის (ტრავმის) ოქროდ (გამძლეობად) გარდაქმნა. წიგნი გვიჩვენებს, რომ ყველაზე ბნელი წარსულიც კი შეიძლება გახდეს არა სამუდამო სასჯელი, არამედ უძლიერესი მოტივაცია, თუკი ადამიანი პასუხისმგებლობას აიღებს საკუთარ რეაქციებზე.
გოგინსი გვთავაზობს „ანგარიშვალდებულების სარკის“ (Accountability Mirror) კონცეფციას. ეს არ არის უბრალოდ სარკეში საკუთარი მიზნების გამეორება. ეს არის საკუთარ თავთან დაუნდობელი, ბრუტალურად გულწრფელი დიალოგი. ეს არის მომენტი, როდესაც ადამიანი იხსნის ყველა სოციალურ ნიღაბს, ივიწყებს ყველა თავის მართლებას და საკუთარ თავს უსვამს უმძიმეს კითხვებს: „ვინ ვარ მე სინამდვილეში?“, „რისი მეშინია?“, „რატომ ვიტყუები საკუთარ თავს?“. ეს არის საკუთარ „მე“-სთან დაპირისპირების აქტი, რომელიც აუცილებელია იმ საძირკვლის ჩასაყრელად, რომელზეც შემდგომ მენტალური ციხესიმაგრე უნდა აშენდეს.
გონების გაუხეშება: 40%-იანი წესისა და ტანჯვის ფილოსოფია
წიგნის ცენტრალური ღერძი, მისი ფილოსოფიური ბირთვი, არის „გონების გაუხეშების“ (Callousing the Mind) იდეა. ისევე, როგორც ფიზიკური შრომა ხელისგულებზე კოჟრებს აჩენს, რაც კანს უფრო მტკიცეს და ტკივილგამძლეს ხდის, მენტალური და ფიზიკური დისკომფორტის მუდმივი, დოზირებული და შეგნებული ძიება აუხეშებს გონებას. გოგინსი ამტკიცებს, რომ საზოგადოება გვასწავლის კომფორტის ძიებას, ტკივილისგან გაქცევას, უმოკლესი გზის არჩევას. ეს, მისი აზრით, იწვევს სულის ატროფიას. მისი ანტიდოტია – ნაბიჯ-ნაბიჯ, ყოველდღიურად აკეთო ის, რაც არ გსიამოვნებს: ადრე ადგომა, ცივი შხაპი, ვარჯიში, როცა დაღლილი ხარ, სწავლა, როცა გონება გეუბნება, რომ შეჩერდე.
ამ კონცეფციიდან გამომდინარეობს მისი ყველაზე ცნობილი თეორია – „40%-იანი წესი“. გოგინსის მტკიცებით, როდესაც ჩვენი გონება გვეუბნება, რომ ზღვარზე ვართ, რომ მეტი აღარ შეგვიძლია, სინამდვილეში, ჩვენ ჩვენი პოტენციალის მხოლოდ 40%-ს ვიყენებთ. დარჩენილი 60% იმ მენტალური ბარიერის მიღმაა, რომელიც ჩვენმა ინსტინქტმა – გადარჩენისა და კომფორტის შენარჩუნების ინსტინქტმა – ააგო. ამ ბარიერის გარღვევა შესაძლებელია მხოლოდ მაშინ, როდესაც ვისწავლით ამ „შეჩერდი“ სიგნალის იგნორირებას და გავაგრძელებთ სვლას. ეს არის მომენტი, როდესაც ადამიანი აღმოაჩენს საკუთარ თავში ძალის რეზერვუარს, რომლის არსებობის შესახებაც მანამდე არაფერი იცოდა.
წიგნი ასევე გვასწავლის „სულების წართმევის“ (Taking Souls) ფსიქოლოგიას. ეს არ არის ბოროტი განზრახვა. ეს არის საკუთარი საქმისადმი ისეთი სრული თავდადებისა და შეუპოვრობის დემონსტრირება, რომ შენი კონკურენტის, მოწინააღმდეგის ან იმ ადამიანის გონებაში, რომელსაც შენი არ სჯეროდა, იბადება ეჭვი საკუთარ შესაძლებლობებში. როდესაც მტერი ხედავს, რომ შენ არ ნებდები, რომ ტკივილი და დაღლილობა შენთვის მხოლოდ ინფორმაციაა და არა შემაჩერებელი ფაქტორი, მისი მორალი ნადგურდება. ეს არის ფსიქოლოგიური ომი, რომელიც მოგებულია არა ფიზიკური უპირატესობით, არამედ ურყევი მენტალური სიძლიერით.
მანიფესტი და არა პანაცეა – ვისთვის დაიწერა ეს წიგნი?
„ვერ გამტეხ“ არის ფენომენალური, ცხოვრების შემცვლელი საკითხავი, მაგრამ ის არ არის უნივერსალური პანაცეა და სწორედ ამიტომ შეფასება არ არის უმაღლესი. მისი უკომპრომისო, ბრუტალური მიდგომა შეიძლება სახიფათო აღმოჩნდეს, თუკი მას პირდაპირი მნიშვნელობით, კონტექსტის გარეშე გავიგებთ. ეს არ არის წიგნი მათთვის, ვინც კლინიკურ დეპრესიას ან სხვა სერიოზულ მენტალურ აშლილობას ებრძვის. ასეთ დროს საჭიროა პროფესიონალური დახმარება და არა საკუთარი თავის კიდევ უფრო მეტად დატვირთვა. გოგინსის მეთოდი მუშაობს მაშინ, როდესაც საქმე ეხება თვითნებურად დაწესებულ ლიმიტებს, სიზარმაცესა და კომფორტის ზონას, მაგრამ ის ვერ ჩაანაცვლებს თერაპიას.
გარდა ამისა, წიგნის ტონი უკიდურესად აგრესიული და მასკულინურია. ეს არის მისი ხიბლიც და, ამავდროულად, მისი შეზღუდვაც. ბევრი მკითხველისთვის ეს შეიძლება იყოს არა შთამაგონებელი, არამედ პირიქით, მომგერიებელი. გოგინსის სამყარო შავ-თეთრია; აქ არ არის ადგილი ნაცრისფერი ტონებისთვის, ეჭვებისა და სინაზისთვის. ეს არის ომის ფილოსოფია, რომელიც გადატანილია ყოველდღიურ ცხოვრებაში.
მიუხედავად ამისა, „ვერ გამტეხ“ რჩება XXI საუკუნის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს სამოტივაციო ტექსტად. ის არის შოკი სისტემისთვის, ცივი წყლის გადასხმა, რომელიც გამოგაფხიზლებს თვითკმაყოფილების ძილბურანისგან. სიმბოლური და მისასალმებელია, რომ ქართულ გამოცემას წინასიტყვაობას უკეთებს გიორგი ლაზარიაშვილი – ადამიანი, რომლის პრაქტიკული საქმიანობაც (ცივი წყლის თერაპია) პირდაპირ რეზონანსშია გოგინსის მიერ დისკომფორტის ძიების ფილოსოფიასთან. ეს ქმნის ერთგვარ ხიდს გოგინსის ექსტრემალურ სამყაროსა და ქართველი მკითხველის რეალობას შორის.
ეს არ არის წიგნი, რომელიც გასწავლის, როგორ გახდე ბედნიერი. ეს არის წიგნი, რომელიც გასწავლის, როგორ გახდე მტკიცე. ის გვიჩვენებს, რომ ჩვენი ტკივილი, ჩვენი წარსული და ჩვენი შიშები არ განსაზღვრავს ჩვენს მომავალს. ისინი უბრალოდ საწყისი წერტილია. თუკი თქვენ მზად ხართ, შეხვდეთ საკუთარ თავს დაუნდობელი გულწრფელობით, თუკი გრძნობთ, რომ თქვენს ცხოვრებაში მეტი პოტენციალია, ვიდრე ამჟამად იყენებთ, და თუკი არ გეშინიათ დისკომფორტის, მაშინ „პალიტრა L“-ის მიერ შემოთავაზებული ეს გამოცემა თქვენთვისაა. ის არ შემოგთავაზებთ მარტივ პასუხებს, მაგრამ მოგცემთ ინსტრუმენტებს, რომლითაც შეძლებთ, საკუთარი სისუსტეები უდიდეს ძალად აქციოთ. მზად ხართ, გაიგოთ, ვინ იმალება თქვენი კომფორტის ზონის მიღმა? ამ ლაბირინთში გზის გაკვალვა მხოლოდ თქვენ შეგიძლიათ.
