„ქიმიის გაკვეთილების“ (Lessons in Chemistry) ავტორმა ბონი გარმუსმა პირველი სრულფასოვანი რომანი 12 წლის ასაკში დაწერა, თუმცა ეს ნაწარმოები დღემდე გამოუცემელი რჩება. გამოცემა The Guardian-თან ინტერვიუში მწერალმა დაწვრილებით ისაუბრა იმ წიგნებსა და ავტორებზე, რომლებმაც მისი ცხოვრება და შემოქმედებითი ხედვა ჩამოაყალიბეს. ახალი რომანით „Peck & Peck“ ბონი გარმუსი ლიტერატურულ სივრცეში ცოტა ხნის წინ დაბრუნდა – წიგნი გამომცემლობა Manilla-მ გამოსცა.
მწერლის ყველაზე ადრეული სამკითხველო მოგონება ოთხი წლის ასაკს უკავშირდება, როცა მან „Fun With Dick and Jane“ მას შემდეგ წაიკითხა, რაც მამის დაფაზე დაწერილი სიტყვები დაიმახსოვრა. ხუთი წლის ასაკში გარმუსმა თავისი პირველი წიგნი შექმნა, რომელიც მხოლოდ ერთი ილუსტრირებული გვერდისგან შედგებოდა. ბავშვობის საყვარელმა ნაწარმოებმა, ლუიზ ფიცჰიუს „Harriet the Spy“-მ, მას საკუთარი ფიქრების ჩაწერისკენ უბიძგა, რასაც მოგვიანებით, 12 წლის ასაკში, პირველი რომანის დაწერაც მოჰყვა. მოზარდობისას მასზე დიდი გავლენა მოახდინა ჰარპერ ლის წიგნმა „ნუ მოკლავ ჯაფარას“ (To Kill a Mockingbird), რომელშიც ავტორი რასიზმის, სიღარიბის, სიძულვილისა და სოციალური სამართლიანობის თემებს იკვლევდა.
18 წლის ასაკში, როცა პატარასა და ხმაურიან ბინაში ცხოვრობდა, გარმუსზე ჰენრი დეივიდ თოროს წიგნმა „უოლდენი“ (Walden) იმოქმედა და გააზრებული ცხოვრების წესის დამკვიდრებისკენ უბიძგა. საინტერესოა მისი დამოკიდებულება ლუიზა მეი ოლკოტის რომან „პატარა ქალების“ (Little Women) მიმართ: ცხრა წლის ასაკში ეს წიგნი არ მოსწონდა, თუმცა 15 წლის შემდეგ, ნეპალში ლაშქრობის დროს, ნაწარმოები ძალიან შეუყვარდა.
ბუკტოკი გირჩევთ
გარმუსი ხშირად უბრუნდება ჯეფრი იუჯინიდისის რომანს „The Virgin Suicides“, რომელსაც ავტორის უნიკალური პერსპექტივისა და ზუსტი ენის გამო აფასებს. წინადადების სტრუქტურისა და კულტურული ანალიზის შესასწავლად ის რეგულარულად კითხულობს ჯოან დიდიონის ესეების კრებულს „The White Album“. ამავე დროს, მწერალი განზრახ ერიდება მერვინ პიკის ტრილოგიის – „The Gormenghast Trilogy“ – ხელახლა გადაკითხვას, რათა მოზარდობის თბილი მოგონებები არ გაუფუჭდეს. მოწიფულ ასაკში მან უილიამ მაქსველის რომანი „So Long, See You Tomorrow“ აღმოაჩინა და მოიხიბლა იმით, თუ როგორ აღადგენს და აგებს ადამიანი საკუთარ მოგონებებს.
მწერლისთვის დამამშვიდებელ საკითხავად კვლავ „ძმები გრიმების ზღაპრები“ (Grimms’ Fairy Tales) რჩება. ამჟამად კი მისი საკითხავი მასალა რებეკა პერის წიგნი „May We Feed the King“-ია.
